lunes, octubre 01, 2007

NOTICIÓN




Estou contentisimo. Aprovei as duas asignaturas de Setembro!! Umha com un 7.5 e outra con un 5.5, Estou feito um empollón!!
Aquí vos adxunto o meu inmaculado expediente e o que me falta para rematar, así de passo me aforro contar o mesmo varias veces. Xa se ve a luz ao final do túnel!!!

Extracto de expediente académico href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuamMymsnAggXeDTA2r40LZgp0hZbr4MDgUtrfGHfGO3v34o-TMM0glxb17BX6kTZqABvRx5BYK5gnIysH5W5IY-oEMGaTMZN1Z1QFhxSD77oKT4_7zX6OnEA-lTCRGFG5f_Kfdw/s1600-h/untitled.bmp">



Datos persoais

Nome: Iker Vaqueiro Guenaga

NIF: 53184162C
Titulación: DIPLOMATURA EN EDUCACIÓN SOCIAL - 2001
Data de expedición do título:
Data de emisión do extracto de expediente: 01/10/2007

Materias que constan no expediente
Materia Car. Créd. Ef. Cv. Ano Con. Cual.
1º CURSO
391101 Educación Permanente TR 6.0 OR 3 02/03 ST AP
391103 Didáctica Xeral TR 9.0 OR 2 01/02 ST AP
391104 Prácticum de Educación Social I TR 6.0 OR 1 01/02 2C NT
391105 Psicoloxía do Desenvolvemento TR 9.0 OR 2 03/04 AN AP (5.0)
391106 Socioloxía e Antropoloxía Social TR 6.0 OR 1 01/02 1C AP
391107 Teoría e Institucións Contemporáneas da Educación TR 6.0 OR 1 01/02 1C NT
391112 Pedagoxía Social OB 6.0 OR 1 01/02 ST AP
2º CURSO
391202 Prácticum de Educación Social II TR 11.0 OR 1 04/05 AN NT (7.0)
391203 Psicoloxía Social e das Organizacións TR 6.0 OR 3 04/05 2C AP (5.0)
391211 Educación Ambiental OB 6.0 OR 1 02/03 2C AP
391213 Historia da Educación Social OB 4.5 OR 1 02/03 1C AP
391214 Teoría e Técnicas da Creatividade OB 4.5 OR 1 02/03 1C AP
3º CURSO
391302 Programas de Animación Sociocultural TR 6.0 OR 1 03/04 2C AP (5.0)
391311 Educación Familiar OB 6.0 OR 1 03/04 ST AP (5.1)
391313 Técnicas de Acción Grupal OB 4.5 OR 1 03/04 1C AP (6.6)
OPTATIVAS XERAIS
391122 Educación e Diversidade Cultural OP 4.5 OR 0 02/03 ST NP
391123 Métodos de Expresión e Acción Social OP 4.5 OR 2 01/02 ST AP
391223 Socioloxía da Educación OP 4.5 OR 1 02/03 1C NT
391322 Organización e Xestión de Institucións Educativas OP 4.5 OR 1 03/04 1C AP (5.0)
OPTATIVAS VINCULADAS
391231 Educación Popular e Movementos Sociais Contemporáneos OP 6.0 OR 1 02/03 2C NT
391331 Pedagoxía do Lecer e do Tempo Libre OP 6.0 OR 0 04/05 ST NP
OPTATIVAS VINCULADAS
391251 Acción Educativa na Marxinación OP 6.0 OR 1 02/03 1C AP
391252 Programas Educativos en Servizos Sociais OP 6.0 OR 1 02/03 ST NP
LIBRE ELECCIÓN - PRIMEIRO CICLO
101561 Historia da Cultura Contemporánea LE 5.0 OR 2 04/05 ST SS (2.5)
361211 Antropoloxía Simbólica LE 6.0 OR 2 04/05 ST NT (7.5)
651315 Antropoloxía Cultural Galega LE 6.0 OR 1 03/04 1C NT (7.0)
691252 Cultura do Brasil LE 6.0 OR 0 04/05 ST NP


Materias matriculadas no curso actual
Materia Car. Créd. Ef. Cv. Ano Con. Cual.
1º CURSO
391102 Novas Tecnoloxías Aplicadas á Educación TR 4.5 OR 4 06/07 2C AP (5.5)
391111 Métodos de Investigación Socioeducativa OB 6.0 OR 4 06/07 ST AP (5.5) *
2º CURSO
391201 Intervención Educativa sobre Problemas Fundamentais de Desadaptación Social TR 9.0 OR 5 06/07 ST NT (7.5) *
391212 Análise de Datos na Investigación Socioeducativa OB 6.0 OR 3 06/07 1C AP (5.1)
3º CURSO
391301 Prácticum de Educación Social III TR 15.0 OR 0 06/07 ST NP *** *
391312 Formación e Orientación Ocupacional OB 12.0 OR 2 06/07 AN NT (7.0)
OPTATIVAS XERAIS
391121 Antropoloxía, Patrimonio Cultural e Educación OP 4.5 OR 0 06/07 ST NP
LIBRE ELECCIÓN - PRIMEIRO CICLO
101362 Historia Social Contemporánea LE 5.0 OR 0 06/07 ST NP *
981422 Documentación e Investigación Histórico-Educativa LE 4.5 OR 0 06/07 ST NP
RECOÑECEMENTOS - PRIMEIRO CICLO
CR2007/102/10 Curso De Verán 2007: Ensino De Segundas Linguas A Inmigrantes LE 2.0 RE 1 06/07 RE AT

Preme na materia se desexas ver o historial


Resumo de créditos no expediente

Créditos Troncal Obrigatorio Optativo Libre Elección Total

Titulación 93.5 55.5 29.0 20.0 198.0
Alumna/o 78.5 55.5 25.5 14.0 173.5


Abreviaturas: Car.: carácter da materia; Créd.: no caso dos plans renovados, número de créditos dos que consta a materia e nos plans non estructurados por créditos, 1 indica anual, 0.5 indica cuadrimestral; Ef.: efecto da materia no expediente; Cv.: número de convocatorias consumidas; Ano: ano da última cualificación; Con.: convocatoria correspondente á última cualificación; Cual.: última cualificación obtida na materia.
(*) Indica que a cualificación é provisional; (**) indica que a cualificación está pendente por falla de pagamento de prezos públicos; (***) indica que a cualificación está pendente dalgún requirimento. AP.:Aprobado; AT.:Apto; MH.:Matrícula de Honra; NAP.:Non Aplicable; NP.:Non Presentado; NT.:Notable; RN.:Renuncia; SB.:Sobresaliente; SC.:Sen cualificar; SS.:Suspenso; VA.:Validación.

miércoles, septiembre 19, 2007

Ofertones de la Pradera

Espero no ser el único en celebrar la reaparición es escena de Chiquito de la Calzada con este nuevo papel que le ha tocado promocionando a la empresa Muebles Rey.

Me fascinó el catálogo que me llegó a casa con chiquito flipándolo con los sillones, las mesas, con todo. Y ahora en autobuses. Cuando parecía que Antena3 se lo había cargado para siempre, resurge de sus cenizas para encumbrar a esta empresa de decoración al olimpo del marketing, pues esta campaña genera más atención que la teta derecha de Sabrina... Jjjjrrrrr!!

lunes, septiembre 17, 2007

Resaka del Europeo

Un día Espanha se va a morir de mítica, es su signo, la mejor selección y va y pierde en el ultimo momento cuando todas las condiciones para que ganase eran las idoneas. Lo bueno de mi sentimiento espanholista es que sólo se deja ver cuando en algún deporte se gana algo, si no, si te he visto no me acuerdo, al rato se me pasa la decepción y a pensar en otra cosa (di tu que hoy en día solo el Celta me produce grandes decepciones). Me podríais llamar oportunista, lo soy, pero no soy el típico que nunca en su vida vió un partido de basket y hoy estará llamando inutil a Pau cuando a mi entender es el mejor jugador estatal de la historia (por ahora) y ha abierto un camino en el baloncesto espanhol que otros tiene que seguir y aprovechar.

Al caso que me lío, hablando el otro día nos acordamos de este temazo del anterior Europeo en Turkía que no paraba de sonar en los descansos. Curioso que en Madrid sonase Paquito el chocolatero (el de King Africa "alias Peibols") y el Viva Espanha, lo cutre, rancio y cañí que fué no se puede explicar.

COUSINHAS DA REDE

Los abajo firmantes solicitamos que:

Habiéndose reducido el tamaño del cerebro en estos últimos años; manifestamos que la obsolescencia del craneo es un hecho, y que la cabeza debe ser reducida. Además, creemos que las cabezas reducidas no deben ser solo un derecho exclusivo de los militares, religiosos, gobernantes de toda ídole y burócratas de corporaciones multinacionales, sino del propio pueblo. Por eso exigimos la miniaturización de la cabeza. Es un derecho.


¡Como matar a tu casero!

Matar al casero no está bien. Es un ser humano sensible que llorará pidiendo clemencia por su vida cuando esté maniatado. Sabe que cuando muera dejará de cobrar los 900 euros de renta que le corresponden por ser propietario.

No, no queremos quitar la vida a tu casero. El necesita tu dinero. De hecho todo el mundo necesita tu dinero. Ellos no te han matado todavía porque quieren tu pasta. Pero el dia que ya no puedas pagar más y se te comiencen a caer los dientes, todos los que quieren tu dinero estarán de acuerdo en lo siguiente: debes desaparecer de su vista. Los feos enturbian el paisaje.

jueves, septiembre 13, 2007

LINGUAXE DE BOGOTÁ

" guasquear" = vomitar
" tombos" = monos, pasma
" el pipí no me paraba" = a polla non se me empalmaba
" chinos, manes" = chorbos pequenos, os primeiros; chorbos en xeral os segundos
" severo/a" = tío/a legal
" parecero/a" = amigo/a íntimo/a
" culicagá" = mierda de niña, caprichosa..etc

Esta é a bandeira de Bogotá, q recorda a un papel hixiénico moi presente neste país.



Adicado ao huevón Andrés.

domingo, septiembre 09, 2007

Toda una mitica

No sé a vosotros, pero a mi cuando me estaban empezar a salir pelos en los huevos me ponía mucho esta chica. El jugón de Johnny Depp se la llevó al huerto, una lástima. Con ustedes Vanessa Paradis

Unas poquitas risas

jueves, septiembre 06, 2007

UMHA NOVA MOSTRA DE QUE O MUNDO APESTA



Non sei se lichedes o caso deste pobre infeliz. Por se non o fixechedes resumosvos o caso: resulta q este pobre fulano, farto de ir pola administración castellonense pedindo a friolera de 400 euros ( o que se gastará en putas o alcalde nunha noite) e de non obter resposta ( pasa-pasa la pelota de una mano para la otra... hostia, non viviamos nun Estado de Benestar e o Estado era o garante de tal estado, valga a redunnancia??..Ai, cala!!, que iso só se eres de clase media-alta e/ou españoleitor de bien..), bueno, pois farto de esa situación,como dicía, este senhor inmolouse aproveitando a presencia das cámaras ( pois de non habelas alí nese momento polo cú nos iamos enterar.. Senhor director: un rumano se ha quemado a lo bonzo, lo metemos en sucesos? No Ramirez, ya he ordenado meter la noticia del policia nacional que ha salvado a un gato de un árbol) e agora que está en estado grave todos din que lle pagaran a viaxe a Romanía. Idevos a merda!! Hijos de puta!! Puta moral cristiana!!. Para máis hipocresía a Cruz Vermella q dí que o senhor romanés non foi por alí a pedir dinheiro( ou sexa un tipo que se queima ao bonzo de pura desesperación non vai antes por umha ONG a pedir a pasta?? Pq será que non mo creo?? ). Todos vós...asuntos sociais, concellerías, ONG... que vos fundides a pasta en comilonas nas que analizades como axudar aos pobres-pobrinhos e logo non sodes capaces de afrouxar a tela porque a tedes reservada para que Jenny vos faga un francés completo,ou para umha pegada de carteis p`ropagandística, demostrades así a vosa total falta de Humanidade. SODES ESCORIA HUMANA.
PD: Se algo me motiva de rematar a carreira é o de poder contribuir modestamente ,por suposto fóra das fauces do puto paternalismo hipócrita de Papi Estado.
PD2: Nhotes contesteite ao post pro-stoichkov, con igual odio que éste.

sábado, septiembre 01, 2007

Lo que la afición deseaba

El Celta ficha en el último momento a Quincy Owusu-Abeyie un jugador con numerosos vídeos en YouTube. Parece que el espectáculo está garantizado...



Aprovecho para incorporar un vídeo de Okkas, otro que desconocía pero que también tiene muy buena pinta...

viernes, agosto 31, 2007

SARRI, SARRI


vIDEO DA MÍTICA CANCIÓN DE kORTATU con subtitulos en espanhol.

martes, agosto 21, 2007

El mundo está al revés




Es cierto que en esta sociedad denominada con tanto acierto por Guy Debord como del espectáculo las cosas no son lo que parecen y se produce una inversión del mundo y de las cosas.

Esto en el deporte empieza a evidenciarse más que en otros ámbitos, porque en éste, además de ser mediático, hay que ganar partidos, carreras o lo que sea... En este sentido me ha resultado verdaderamente curioso ver como los kioskos de la Gran Vía madrileña muestran este verano mayor cantidad de merchandising de jugadores del Barça que del equipo local. Vamos que el Madrid no gana un puto título en años y es el equipo más mediático y ahora que gana la liga, no vende!

Una paradoja que en el ámbito del fútbol podemos constatar porque los resultados son públicos y fácilmente interpretables, pero que pone en evidencia que en el mundo tiene que haber una cantidad de empresas y personajillos vendedores de humo que ni te cuento...

Ala, ahí os dejo esta sencilla reflexión que hoy ha rondado por mi cabeza. La morealeja: desconfiad de los que llevan un 4x4 y gomina.

Otra paradoja es que Guti, el mejor jugador del estado, sea eternamente suplente...

lunes, agosto 20, 2007

Dedicado a Visi

Este resumen no está disponible. Haz clic aquí para ver la publicación.

jueves, agosto 16, 2007

CANECAS, OLÁ Y MINIGOLF EN VILA NOVA DE CERVEIRA

Por cierto el ganador fue Nhotes no sin polémica, ya que tubo que hacerle frente a series acusaciones de amaño de tarjeta.

sábado, agosto 11, 2007

Yoshida Brothers

Se ve que hoy estoy hiperactivo. Desde las Balears me llega este video (parezco Kike Supermix) de un par de jugones japones llamados Yoshida Brothers que tocan el shamisen, un instrumento tradicional japones pero fusionandolo con los nuevos tiempos, este es todo un temazo (creo que es una version):



Os recomiendo buscar más videos de ellos, ya que hay bastantes y muy guapos.

JUSTICE

El parón veraniego está siendo demoledor con el Blog. Os pongo un par de videos de un unos Dj´s franceses llamados Justice. La primera canción, We are Your Friends, algunos seguramente la abréis escuchado en más de un garito (en el Txurruka 20 evidentemente no, seguirán otros 10 años con el Hotel California de los Gypsy Kings), todo un temazo:

El segundo, D.A.N.C.E., no es tan temazo, pero es un video muy guapo (para los fans de las camisetas):

jueves, julio 26, 2007

El padre de Alf, crackero


Sin todavía haber olvidado a Whitney Houston, me acabo de enterar de esta noticia impactante. El padre de Alf es un crackero y un chapero. En fin.....

lunes, julio 23, 2007

Fotitos

A falta de artículos interesantes (actitud muy propia de la situación veraniega)pongo unas cuantas fotillos de nuestra amada, respetada y siempre leal ciudad. Para ampliarlas pinchad encima.













Pena que no haya una ley que prohiba aparcar al lado del Mini...

lunes, julio 02, 2007

lunes, junio 25, 2007

DIANA ROSS AOS 63

Seguindo a senda aberta por Lalo co video dos Four Tops & The Temptations ( ainda o vin hoxe,.. q grande!!)ai vai este video dun concerto dado por Diana Ross hai un mes em Rotterdam. Os anos nom passam por esta mulher.



PD: Alguen conhece algun metodo para q o video vaia de corrido de principio a fin , é dicir sen que o botón pise a barra vermella, pq se corta e hai q rebobinar ata que a barra avanza o sugficiente....umha rallada

sábado, junio 23, 2007

HAGAMOS EL VÁNDALO

Las revueltas no surgen de los libros, ni de las mentes de ningún iluminado. Las revueltas surgen de la explosión de desobediencia de quien ha acumulado suficiente rabia como para romper con los cauces oficiales de la protesta. Las personas progresistas ven a los explotados como alguien a quien organizar y educar con fines reivindicativos. La mitificación con la que se observa a las autoridades le impulsa a ver a la gente como una masa de seres incapaces de toda iniciativa real contra el poder. Hereda de los ilustrados del siglo XVIII una adoración mística por el racionalismo, la planificación y una fobia enfermiza por la pasión, los deseos y la revuelta desordenada.

El intelectualismo izquierdista pretende planificar desde su mesa de tertulias las protestas, las transformaciones sociales y nuestras vidas. Pretende convertirnos, a su imagen y semejanza en vegetales conscientes. Y es que la pasión y el rechazo de las convenciones a la hora de actuar es lo que ha abierto muchas veces los caminos a la rebelión incontrolable. No hay nada que canse tanto como el enorme esfuerzo que realizamos para seguir siendo, durante años, razonables. Para no ser simple y profundamente nosotros mismos.

La pasión por la vida exige cólera y odio por quien quiere matarnos poco a poco; renuncia a renuncia. Los suicidios cotidianos de la obediencia, la transigencia y la resignación nos hacen convertirnos en zombies con horchata en las venas.

La reacción del planificador de protestas ante la acción rebelde es hostil. Suele condenarla escudándose a menudo en la respuesta represiva que pueda venir. Y es porque no ve al poder como enemigo a destruir. Si lo hiciese entendería que en el enfrentamiento entre explotadores y explotados no hay un momento de paz; Los choques son continuos y la represión es una herramienta más del opresor.

La rendición de mantenerse dentro de los límites de la legalidad no garantiza la continuidad de ningún movimiento anti-autoritario, en realidad es su peor enemiga.

Las organizaciones izquierdistas se convierten cada día más en Instituciones Oficiales de la Queja (I.O.Q). Su funcionamiento es un ciclo que empieza tratando de absorber (en plan aspiradora) focos de disidencia o descontento para que, una vez clasificados, puedan ser representados como grupos de presión que piden (como pollitos) su ración de concesiones a papá-Estado.

De ahí que los progresistas vean como una amenaza el acto rebelde individual o en grupo que se escape a su control. Y es que si cualquiera puede atacar al enemigo con solo tener las cosas claras y determinación, ¿quién necesita profesionales de la lucha y aparatos burocráticos?.

Así, cuando aparecen actos no controlados por las I.O.Q. estas reaccionan a la defensiva. Dirán que son acciones contraproducentes, sin sentido o incluso que las ha provocado el poder para reprimir mejor. Con ello tratan de encubrir su propio fracaso volcando la culpa en "los violentos", "los provocadores", "los incontrolados", etc.

En realidad la vida diaria continúa al margen de estas fantasías ombliguistas. Hay continua actividad ilegal contra el enemigo; robos diarios a empresas y supermercados, destrucción de maquinaria de trabajo, ataques a la policía, etc.

Si no se ha transformado este comportamiento ilegal generalizado en momentos de rebelión colectiva es por dos razones fundamentales; 1) por la falta de confianza en la propia capacidad individual y colectiva y la mitificación del poder, y; 2) por la existencia de prejuicios morales respecto a la violencia, el diálogo, etc.

La eliminación del elitismo (propio de la cultura de izquierdas) empieza por no creerse ni más ni menos conscientes que el resto de explotados. No es infravalorando acciones espontáneas de ataque por detalles como extenderemos la revuelta. Haciéndonos cómplices de ellas y "llevando gasolina allá donde haya fuego" romperemos los cauces controlados de oposición y extenderemos el comportamiento ilegal.

Practiquemos el vandalismo. O lo que es lo mismo, la acción que busca la diversión y el placer en el ataque a algo o alguien que nos oprime. Es una práctica sencilla y abierta a todo el mundo. Por ello está tan extendida y podría extenderse mucho más. Con el ataque desmitificamos al enemigo rompiendo la falsa apariencia de paz y control total.

Con el vandalismo también se rompe con el mito izquierdista (político o militar) de que el corazón del poder está en la cúpula lejana de representantes. El corazón del poder está a nuestro alrededor cada día, en las relaciones que establecemos con el patrón, la jefa, los agentes represores, empresas, instituciones...

Ningún acto de revuelta es ciego o inútil. La simple ostentación de poder o derroche de dinero por quien nos explota es una provocación para quienes sufrimos las consecuencias de ambas. Merecen recibir el fruto de nuestra rabia.

Este sistema no nos puede ofrecer lo que queremos y por tanto estamos enfrentados al día a día. No delegaremos en nadie nuestra actividad de ataque, no necesitamos profesionales de las armas. Es falso que la actividad de ataque lleve directamente a la clandestinización. También es falso que para llevar una dinámica de ataque haya que estar en la clandestinidad. Los únicos interesados en difundir estas fantasías son el poder y las organizaciones izquierdistas (armadas o no).

La cuestión no es si debemos elegir entre manifestarnos por las calles o llevar adelante acciones de grupo. Deberíamos ser flexibles y comprender que todo acto que haga avanzar la revuelta es válido; que la separación entre estos y otros tipos de actividad la ha diseñado el sistema por medio de leyes y normas morales para debilitarnos. Debemos ser flexibles para actuar a la luz del día y por la noche.

El vandalismo es una herramienta útil y divertida. Una más. Su mala prensa se debe sobre todo a su capacidad para desestabilizar la vida cotidiana y su facilidad para extenderse. Por eso nos interesa, por eso lo defendemos y practicamos.

Es muy fácil. Usted también puede hacerlo. ¡Hágalo!

Este folleto se puede usar de muchas formas. A quien lo escribe le gustaría especialmente una; se trataría de quien lo haya empezado a leer elija algo que le oprime cada día y usase este papel como mecha para chamuscarlo. Si este momento no es el mejor también puede uno leérselo mientras tanto. Lo que está escrito pretende ser un ataque a los prejuicios heredados de la sociedad capitalista con respecto al vandalismo, los disturbios, los saqueos, etc.

.

viernes, junio 22, 2007

La muerte del Fary

Como todos sabréis, y lamentaréis, esta semana se murió El Fary. Un grande de España, que algunas cosas simpáticas tiene. Supongo que recordaréis aquel glorioso fin de año amenizado a ritmo de Torito Bravo. He aquí mi mas sebtido homenaje, pero antes de nada, hubo alguno que o lo quiso matar antes de tiempo o simplemente es la reencarnación de Nostradamus:


Por fin, un video del mas grande. Descanse en paz Jose Luis Cantero:

martes, junio 19, 2007

Hazlo otra vez!!!

Nuevo video y nuevo disco de los Chemical Brothers. Bastante recomendable para aquellos a los que os apetezca mover un poco el esqueleto. Como casi todos los veranos los hermanoss quimicos visitaran el estado español este verano. Una representación de la troupe de Elduayen (esperamos que Elduayen vaya al completo) estará en el Summercase de Boadilla botando con sus ritmos electrónicos. Here we go!!!!!


PD: Hoy estoy hiperactivo

Siempre quise ser negro


Al estilo Aita: Four Tops VS The Temptations
(no funciona el embed del youtube)

jueves, junio 14, 2007

Taburete de mudanzas

Hola a todos!

Informaros de que mi blog (siempre seguido de reojo por los usuarios de este blog) ha pasado de la coctelera a taburete.zemos98.org



El primer artículillo que he publicado es uno de esos ladrillos que tan poco gustan por aquí, pero prometo más ligereza...

Además ahora también podréis seguir las andanzas de Camisetas CONCEPTO en el nuevo espacio de novedades

jueves, junio 07, 2007

lunes, junio 04, 2007

OE, OE, OE !!!!!

Q sí, joder, q xa tenho o carnet d conduzir !!! Despois de 7 anos ( aí é nada) desde a minha primeira matriculación ( repetindo curso no Hispanidade co Sr Lalo, entre outros) e outra matriculación frustrada, chegou o gran día.
A minha nai fixome umha foto coa L, que intentou pasar da cámara dixital ao blog, pero se rallou conque non se aclaraba e para acabar de rallala viu o vecinho a chamarnos a atención por umha mariconada.
Consecuencias: Roi terá que fazerse um tenhido de pelos polla. Acabo de comunicarlle a nova. Transcribo a sua resposta: " Uff.. Q cabrón! Después de 7 años y ahora te lo sacas! Está claro que hacía falta picarte...En fin, creo que de rosa fucsia puedo causar sensación en barra, noraboa!!" Así q se cumpre serám risoas... Finalmente decidim perdoarlle a afeitada d sobacos, pois pareciame demasiado cruel. Agur

lunes, mayo 28, 2007

SUSPENSO AO 1º INTENTO

Pois sí. Hoxe fixen o primeiro intento do práctico de conduzir e pinzei. Contóvolo por akí así non tenho k repetir a historia 40 veces. Bouzas, 12 manhá. Seguindo o teu consello, Urko, digolle ao meu profe q vou d primeiro, pero vou ir primeiro do meu coche o q m aboca a q antes minha vaian 3 tías máis e empeze no meollo vigués en plena saida dos colexios. Bueno, non pasa nada. De momento estou tranquilo e avalado pola práctica q fixen co meu profesor 1 hora antes e q me saira cojonudamente e tamén por umha pasti q me deu a minha vella ( "é a mesma q tomou a tua irmá no MIR" ). Chega o meu turno e o tipo q me dí: bueno,puede pasar. Entro no carro e o meu profesor e o examinador de charla fumando un cigarro. Empezo a porme nervioso e a impacientarme. Momento no q o meu puto pé esquerdo ( q tantas manhás d gloria futbolística ten dado) empeza a tremer sen puto control. Despois de descartar a opción rabona como método de embrague e desembrague ( ésta é a mítica parida q hai q mandarlle en todo post)empezo o exame. Arranco costa abaixo e claro o carro q vai pq está em punto morto. Meto a primeira tarde pero a meto. Empezo o exame na rua Manuel de Castro, para máois inri. Primeiros momentos do exame sen problemas. Chega o semaforo de Manuel de Castro con Florida. O puto pé esquerdo q continua co tembleke. Ponse en verde e s m cala. Merda! Prendo o carro , meto primeira e continuo Martin Echegaray direccion rotonda Alcampo. Fago a rotonda sen problema e xiro a dereita Castelao. " Cuando pueda situese en el carril d la izqierda". Empezo a sinalizar estando parado.Ponse en verde e co intermitente empezo a cambiar d carril. Un flipao q ven a toda ostia. Sigo metendome ( xa parará, digo eu). O bastardo q non para, pita e provoca susto d rigor. Metome no puto carril zurdo de mala gana e menos seguro q un bebé sen a sua mamá e rumiando. Chego ao semáforo d Castelao q xira para a rua Estrada. Ponse en verde e paso. De repente un puto paso d cebra e d ganhán q me paro pq hai un vello na acera. E o vello q non para e eu pnsando pa min " joder, co puto vello, q pase dumha puta vez". O semáforo, claro, o tinha em vermello e m miraba estranado. Momento no q o examinador m dí q estaba en verde para mín. " Pare donde los contenedores". Fin. O luns q ven irá mellor, espero.

martes, mayo 15, 2007

Festival do Norte

Dicen que la esperanza es lo único que se pierde y de ahí este post intentando que alguno de los que dicen ser mis amigos se animen a venir al festival do norte este finde en Villagarcía. Un cartel de lujo: Astrud, Delorean, Deluxe, Lori Meyers, CatPeople, Grupo de expertos sol y nieve, Triángulo de amor bizarro, Mendetz, The Sunday Drivers, Ectoplasma, etc. Vamos una surtida representación del mejor indie nacional que nadie debería perderse...



sábado, mayo 12, 2007

Pasar videos de YouTube al blog

Par meter videos de youtube en este blog es muuuuuuuuuuy sencillo, sólo tenéis que copiar el texto que aparece en la casilla Embed (en la ventana del video en YouTube) y pegarlo a saco en el cuadro donde redactamos el artículo...

La casilla en cuestión está a la derecha del vídeo, la zona marcada en rojo.

Y aquí lo tenemos:

viernes, mayo 11, 2007

como pasar vidrios do llutuf ao blog?

Pois iso, como se passam videos do youtube ao blog? Descubrim um apoteosiko ke kixen passar pero me din de cruces coa minha ineptitude tecnolóxica.


( Este é o meu mentor en cuestions tecnolóxicas)

martes, mayo 08, 2007

CONCERTO

Para quen lle interese:


Q GRAN FINDE!!

o Finde presentábase movido, pois por todos é sabido q tovaba Piperrak no vigiador. Pero empezemos polo principio. Venres pola manhá: quedo con Jesus, o meu profesor de prácticas, e me disponho a konkistar a jungla viguesa a bordo dun flamante renault clio, ( vai perissima!!). Práctica con alguns erros tales como pisoteada fugaz de linha continua, calamiento de carro em plena rotonda, paso de cebra saltado con peatón esperando pacientemente, etc. ( dicir que a práctica d onte luns fixena case perfecta, pois incriblemente estaba bastante tranquilo). Volta a casa, baixar a Golfo e mítikas tarefas do día a día. Avanza o día e recibo a chamada do Sr Urko, q m informa d q Roi está en Vigo. Quedamos a noite pois tinha assuntos de clase q fazer. Chamame Roi e dime q van ir ao Papos, d mitikez, claro q sí. Aparezo alí con Moskis, q me chamara previamente. Bokatazo vexetal de rigor e comezamos a ponhernos ao tanto das nosas vidas. Moskis marcha rematada a cea, pois ten q conduzir ata Redondela e passa de privar, acertadamente. Como non emprendemos direccion Trinche, Urko, Roi e mais eu. Ao tempo que porros e alcohol se meten nos nosos cerebros comezamos a animarnos e a seguir coas historias. A iso da 1 e algo marcho con Roi e Urko para casa, pois a verdade é q estou algo canso, inda q abro a posibildade de mandarlle un " Ayunta". Chegando alí atopome con Manolo, Maria e Tujui q baixan a Trinche. O q se presumía como umha noite apacible e de tranqui remata no Atico, arreglandolle a Jaco, sí, sí, oichedes ben, hehe; sendo expulsados polo porteiro por consumo cantoso. Saio con intencion de irme pa casa e Anxo skin non mo permite. Acabamos de cafetas na rua Pizarro, de cchondeo coas camareiras e tomando umha heineken con bizcoito entre as risas das tías. De aí a sobar pao Castro, no parque infantil ,que non se nos antolla como moi boa idea, pero komo apenas habia nenos e non podia moverme máis ,alí apalankamos. Despois dumha minisiesta esperto e levanto a Anxo. Cando baixabamos do Castro pa casa vemos umha excursion de nenos con profesora cantando : " Soy una cuchara, soy un puchero, y un tenedor, ou algo así..." ao que Anxo responde con un " Soy un skinhead, un delincuente y un borrachon" ao modo hooligan. Fagolle ver q creo q é a hora da retirada, antes de meternos nun lío. Chego a casa as 14. 45. Deitome pensando q ainda tenho 3 horas d sobada antes d subir ao vixiador. Cando levo 30 segundos sona o tlf. É Jaco, que as 15.30 en Camelias, para subir. Maldigo a minha sorte e me volvo a vestir. Chego as 15. 30 ao Candilejas. O pavo co que qdaramos aparece as 16, o hijop puta.
Vigiador.: ( saltemos directamente ao koncerto de kogito). Saen o escenario os Kogito. O Nacho como umha puta cuba, dando saltitos e dicindolle a xente o cojonuda q era. Moi bó rollo entre os asistentes, xente q non conhezias falandote , compaertindo cervexa, vamos de puta madre.Por presions organizativas dura só 1 hora e grumo, pero d puta madre.
Os seguintes son Avalanch, momento no q aproveitamos pa atacar a barra do bar e seguir de chuzada. As seguintes horas, de encontros con xente q habia a ostia q non vía, de coleguear, privar, etc. Empeza Piperrak con un retrasso da ostia e me disponho a ir as primeiras filas, a pesar d q a petación é considerable. Alí me atopo con Iago guti dandoo absolutamente todo ( xa estivera con él antes). O pogo é bestial e remato no chan. Intervalo un lateral, máis de tranqui coa lokura das primeiras filas o resto do concerto e máis atrás algumhas veces. Nunha desas veces q vou de atrás adiante vexo que varios seguratas están subidos ao escenario pois houbera problemas con un sector do público, chavalada; e empurrando , as veces con perigo paos chavales. A un deles incluso lle arrean umhas patadas e o empurran pa baixo. O veneno empeza a palparse no ambiente e hai momentos de tensión. Xurolle odio infinito e reto a hostias a un dos mini GAL, pero se acojona. Acaba o concerto e é momento de buscarse a vida para baixar. Despois de un amago de ligoteo, comprovo que a tía ( á qual conhezia xa de antes) está con un colega e desisto ( mellor será buscarse a vida pa baixar, non me vaia qdar tirado no vixiador). Baixo con 2 punks en carro, un deles estudaba no M.Codax. Conmparto espaciop con un can que pode ter tranquilamente 15 anos e é o máis bó do mundo. Chego ao Koxo, pido un bock, meto unm tiro e marcho pa casa, pois as forzas non dan para máis. Chego a casa a iso das 7.
Notas: afortunadamente presencia escasa de costras, ainda q alguns sí q se ven, como non dando a brasa aos camareiros pa q lle inviten ou todos tirados no chan dando lástima e bastantes punks de verdade.
Ata outra

sábado, mayo 05, 2007

MADE IN GALICIA

Sin comentarios...pero este chaval es un gran ejemplar, y sus palabras no tienen desperdicio.

P.D. Este es el primer video que intento poner. Así que si no aparece nada no me culpeis.
Un abrazo a todos.

viernes, mayo 04, 2007

Budapest!!



Tras una larga singladura de terminales en terminales y gracias a las señas de los amables húngaros el Sr. Lalo y un servidor llegamos esta misma mañana al aeropuerto de Peinador un día más tarde de lo planificado.

Atrás dejamos budapest y con él las cañitas de medio litro del Szympla, el zapateo de isla margarita, las fascinantes húngaras y serbias, las ofertas del burriking y las travesías en tren por centroeuropa. Unos días cargados de emociones y diversión que poco a poco (es mucha la presión) iremos desvelando en nuestro mítico blog.




Ahora con resaca y sueño acumulados suenan melodías que evocan un nostálgico pasado de nihilismo y diversión ilimitadas. Con nosotros traemos fotos, vídeos y diversos documentos que acreditan que ningún plan hubiese sido mejor.

De Saúl que nadie se preocupe, es cierto que malcome, trasnocha y no trabaja un carajo pero con este erasmus ha demostrado que nunca es tarde cuando la dicha es buena.

Saludos a todos y ahí quedan unas cuantas fotos. Seguiremos informando...

viernes, abril 27, 2007

lunes, abril 16, 2007

Borrón y cuenta nueva


La última victoria del Celta ante el Coruña ha hecho más pequeña y más trasera la puerta por la que Fernando Vázquez se ha ido.

El de Castrofeito cae por enésima vez en su propia trampa. El que es, posiblemente, el peor entrenador de primera en eso que los neogurús denominan como inteligencia emocional seguirá sin comprender que cada gesto, cada comentario, cada alineación y cada cambio es un poderoso comunicado cargado de mensajes para la grada, el equipo, la directiva, los medios, etc.

Él seguirá creyendo que también podía haber ganado ese partido y que a él, pobriño, le silbaban sólo por ser gallego (como desafortunadamente declaró en El Larguero). Y puede que se marche sin querer entender que, cuando vas ganando un partido por la mínima, sacar a un delantero y meter un Tamas de la vida no es más que alimentar al fantasma de la derrota. En eso Hristo le ha ganado la partida y ha conseguido en un solo partido tantas victorias en casa como el bueno de Arrigo en lo que va de temporada.

Desde que el fútbol es total (es decir, desde la naranja mecánica de Cruyff) el fútbol moderno encontró un nuevo paradigma táctico al comprender el equipo como una totalidad. Todos son defensores cuando no tienen el balón y atacantes cuando se tiene la posesión. De este modo aparecieron nuevos conceptos más complejos que relacionan las diferentes funciones de los futbolistas, hasta entonces divididos en defensores y delanteros.

Muchas veces, como decía Johan, la mejor defensa es un buen ataque. Probablemente los cambios de Hristo (Bamogo por Gustavo y Jorge por Núñez) bucaban que el equipo no se maniatase a sí mismo, defendiendo un resultado tan ajustado.

En el fútbol hay muchos ejemplos de estrategias defensivas que resultan paradógicas porque, en teoría, parecen ofensivas. Van algunos ejemplos:

1. Controlar la posesión del balón para que el rival se quede sin opciones. Propio de equipos como el Celta de Víctor Fernández o el Tenerife de Valdano.

2. Adelantar la defensa juntando líneas. Esto aobliga a que el rival tenga que hacer las transiciones de ataque con pases largos de defensas (siempre más toscos que los medios) a los delanteros. Ejemplo: Atlético de Radomiro.

3. Dejar efectivos en ataque para defender un córner. Si dejas dos delanteros en el centro del campo cuando te van a sacar un corner en contra, obligas al rival a incorporar un menor número de efectivos a tu área.

4. Jugar con 2 extremos para evitar las incorporaciones de lo laterales rivales y buscar el contragolpe.

martes, abril 10, 2007

Á ATENCIÓN DE SAÚL:


Kristo Stoikov novo adestrador do Celta

jueves, abril 05, 2007

Mensaje de un hombre dolido...


Desde este estado febril desde el que escribo no puedo hacer nada más que enviar un mensaje baratemente victimista advirtiendo que en este blog todo va por oleadas, pero la que me está tocando a mí es buena... En los últimos posts sólo mis comentarios y mis preferencias son censuradas. Yo cuando veo posts que no me interesan no me dedico a rajar de ellos. Por ejemplo Turbonegro y Piperrak me tiran de un pie y parte del otro, pero no me dedico a decir que hacen mierda. Que os metáis con el arte contemporáneo me toca las pelotas, pero que me toquéis a Crivi en el típico estilo, tan de moda actualmente, de criticar a los 90 en beneficio de los 80 [yo por lo menos acepto que en los 80 todavía me chupaba el dedo y cagaba en los pañales] ya me está tocando las pelotas, básicamente porque no puedo salir de casa y partiros la cara a todos uno por uno...

Como medida ejemplar voy a quitar eso de "entra a meter cizaña" de los comentarios porque me están cayendo a mí todos lo palos. Ostiaputacagoentoloquesemenea!!

martes, abril 03, 2007

Doohan Vs. Crivillé

Siguiendo el nuevo estilo blogger de Aita os dejo estos intensos vídeos de los piques entre Doohan y Crivillé en el 96. Un verdadero ejemplo de entrega y agresividad. No os perdáis el final del segundo donde se ve cómo el pique va más allá de la pista de asfalto.



viernes, marzo 30, 2007

Vigo


Guardo en mi memoria la imagen de Xaime Isla Couto saliendo hace muchos años, con cierta dificultad, de un utilitario canijo y proclamando con una enorme sonrisa "Eu son un caos creativo", lo que cualquiera que conozca al viejo abogado galleguista no podría negar. Casi en el mismo momento pensé que ese podría ser el mejor lema para Vigo. Lo pensé porque ese es, sin duda, el carácter de la ciudad, pero también porque es de ese sentimiento del que se sienten orgullosos los vigueses. Si hubiese un patriotismo vigués tendría que pivotar sobre ese dinamismo caótico que los vigueses han hecho marca de identidad.
Vigo, de hecho, es, hoy por hoy, el sitio de mayor agitación urbana de Galicia. Recorrer sus calles es tener esa experiencia de amalgama humana, confusión y velocidad que distingue a las verdaderas ciudades de aquellas otras que discurren con el tiempo más lento de la provincia. A mis ojos de hombre de la Terra Chá, más rústico y enjuto, Vigo es el lugar que contradice con mayor claridad una cierta repetida idea de lo que es ser gallego.
Para empezar, los vigueses tienen un punto macarra. Tal vez es un efecto del carácter inconexo, nervioso y posiblemente un poco frustrante de la desorganizada experiencia urbana, pero lo cierto es que he encontrado en Vigo ejemplos de una cierta chulería proletaria, o maneras de ejecutivo expeditivo, que rara vez es posible encontrar en otros puntos del país. Los vigueses tienden a una claridad que tal vez sería juzgada extravagante y hasta desconcertante unos kilómetros más al norte. Dan el efecto de que, con ellos, no hay tiempo que perder. La lentitud agraria no casa bien con la rapidez que han de tener los negocios.
Y sí, Vigo, podría ser la Barcelona del Atlántico que con mucha visión y sentido común reclamaba a comienzos del siglo XX Antón Villar Ponte. En Vigo la gente da la impresión de que se levanta todos los días con el afán de recoger unos euros antes de que lleguen al suelo. Vendiendo chatarra, haciendo coches, exportando granito o preparando congelados o gambas con gabardina los vigueses se las ingenian para enriquecerse a la mayor rapidez posible. Eso hace que Vigo tenga un cariz burgués y obrero mucho más nítido que cualquier otro lugar de Galicia.
Esta facultad para pillar las cosas al vuelo debería ser motivo de satisfacción para los vigueses pero, por algún raro motivo, no sucede así. A veces uno tiene la impresión de que, así como idealmente muchos coruñeses querrían ser madrileños, los vigueses sufren cierto complejo de no ser coruñeses. De hecho, al parecer, el nacionalismo y la izquierda local le dejó el gobierno a la derecha porque alguien soñaba que lo que necesitaba Vigo era un clon de Paco Vázquez. La fascinación que ha causado ese hombre en la Galicia contemporánea es ininteligible.
Sería un error. Vigo no tiene nada que ver con A Coruña. Ni por su historia, ni por su sociología o economía guardan las dos ciudades parecido alguno. A Coruña es un ciudad muy estructurada, de elites muy definidas, tanto que tal vez basta con que se sienten cinco personas a una mesa para decidir, por ejemplo, hacer un puerto exterior (de coste muy superior a la Cidade da Cultura y de oportunidad tan discutible, cosa de la que nadie habla, ahora que tanta gente que calló como un muerto en el pasado le ha cogido el gusto a parlotear ) y, de paso, una gran operación urbanística en los terrenos del puerto actual.
Eso mismo sería más impensable en Vigo, lo que es más bien una virtud que un defecto. Precisamente, lo que hace de Vigo un buen laboratorio de la Galicia del futuro es que goza de una ligereza, de una ausencia de amarres que le da una mayor versatilidad que cualquier otra ciudad en Galicia. Es cierto que la exagerada dependencia de Citroën no puede sino levantar incertidumbres, pero no creo que quepan dudas de que Vigo va a protagonizar el futuro del país.
Eso plantea dos aspectos. Uno, que las elites políticas y económicas de Galicia aún no son del todo conscientes de este hecho. Incuestionable, cuando uno piensa, además de en su industria, en el agregado urbano que rodea Vigo, o en su pirámide demográfica. El segundo, que Vigo todavía necesita un punto de cocción, y ser más lúcida y ambiciosa acerca de su futuro. Está, a mi parecer, en el camino de fraguar y reconocerse en su auténtico carácter y vocación, pero todavía le falta ese pequeño elemento de Ilustración que la levante de un localismo estrecho.
Un último punto: ¿por qué alguien no se decide a iniciar la rehabilitación del barrio comprendido entre el Berbés y la Praza da Constitución? ¿Acaso nadie entiende lo estupendo que es?

por ANTÓN BAAMONDE "EL PAIS" 26/03/2007

lunes, marzo 26, 2007

"POR FIN"

SABADO 5 DE MAIO 07 VIGO

Parque forestal do Vixiador (enriba zoo da Madroa)

FestivaL VdeVigo-Turbonegro+PIPERRAK.

E agora un pouquiño de Piperrak


E de seguido outro pouco de Turbonegro



Vemonos ali rapazes, !!unha aperta¡¡

viernes, marzo 23, 2007

SAUL, ESCRIBENOS ALGO!




Ponhcoche umhas fotos da área de Vigo pa q te inspires


La mejor playa del mundo está en Vigo
Para disfrutar de una verdadera playa de ensueño no hay que ir al Caribe ni al Pacífico ni a ningún otro lejano enclave con paisajes de cine. Así lo demuestra un ránking sobre las mejores playas del mundo, publicado por el diario británico The Guardian, que coloca a la playa de Rodas como la mejor del mundo, por delante de competidoras brasileñas y caribeñas, entre otras. Los vigueses debemos sentirnos afortunados por vivir en una ría llena de tesoros como este o como los que señalaba Julio Verne en Vigo con el capitán Nemo.
Venha, un saudo

Ridiculizar el ARTE???

Siguiendo la estela de Aita. Os pongo un curioso video. Decir que tengo un odio visceral hacia el presentador

jueves, marzo 22, 2007

MENUDO CHOSKEADOR

El crio se llama Muhammed Demirci es turco tiene 12 años y se supone que la va a fichar el barça.

miércoles, marzo 14, 2007

BUSCANDO:

la canción mas antirracista de todos los tiempos

domingo, marzo 11, 2007

Estadísticas

Hola chavales. Para los más fanáticos he puesto un contador de visitas a la página. Está en la columna derecha abajo de todo. Pinesdchando en el cuadradillo podéis ver cuanta peña llega hasta este nuestro blog y desde que otras páginas lo hace...

Como curiosidad deciros que salimos en la primera página de Google para la búsqueda de la palabra "patos" que, con toda la competencia aviforme que hay, es todo un indicio de que la red nos tiene el respeto que merecemos.

viernes, marzo 09, 2007

VIGO, URBANISMO, ARKITECTURA, PALURDISMO

Joder Nhotes!! Tinhas q estar esta noite na cea da minha casa!! Resulta q , non sei cómo, comezamos a falar do edificio Massó de Cangas e a minha nai comezou a rajar de como pode ser que derruben unha zona así, coa historia q iso ten, que, dacordo que fagan algo pero conservando a estructura q é de paletos cargarse a historia arquitectónica dun povo. E así enlazando e enlazando chegamos a Casa Mar, por iso me lembrei de tí e agora estou escrebendo isto. Total, que a minha vella q solta: " Como o derrubo Casa Mar, q a mín pareceme umha aberración pero como o Faro de Vigo e a Ana Guantes de turno dinnos que ben tirado está pois paletinhos de nós dicimos que sí, q " pa q carallo conservar umha fábrica de peixes de merda, q iso non é moderno" ( a minha vella cando se envenena ten moita conha). Logo tocamos Panificadora, q a van tirar co apoio da maior parte dos viguese seguan a minha nai ( coa unica consevación dos silos por presión do BNG, semella ) , xardíns de Montero Ríos ( lembrades como estaban antes de que fixeran o" paseo" que según a minha vella é pa que a metade das vellas se partan a cadeira,.... novos risos!!) , praza do Berbés ( ao Consuegra había que cortarlle os huevos, según a minha nai, ; Consuegra é o arkitecto q fixo esa merda como podedes supór...), a terraza do Universal ( parece ser q é un Café antigo tipo o Derby de Compostela a dereita de Carral ao que lle suprimiron a terraza.) , etc, etc.. Termina dicindo a minha nai que " Eso sí Toralla e o Hotel Baía seguen aí, q ben lle podían plantar dinamita". Todo isto aderezado con comentarios sobre a palurdez da poboación viguesa e a tendencia a modernidade necia e que " Vigo é umha cidade que non ten respeto pola sua historia arkitectónica, que non é unha Historia de catedrais e igrexas pero que a ten e hai k defendela." Ante estas ultimas palabras saio cagando virutas dirección blog pa transcribir estas palabras tan sabias., non sen antes dicirlle á minha nai ke se Nhotes estivera akí dariache un bico no cú.PD: Nhotes, non é que nos esteamos convertindo nun pueblacho marulo. Xa o eramos, A Arkitectura e o Urbanismo son só un reflexo máis, penso eu; inda q non podemos obviar a falta de control que a poboación ten sobre o que se fai na sua cidade ( xa sabemos como vai o tema, votasme , durante 4 anos fago o k kero cos teus votos, entretanto os adláteres da prensa comerante a olla pa q creas q o q fago está ben e eu entre tanto venderei a cidade ao capital sacando a minha tallada proporcional.... Garzón non nos peches o blog, hijo puta!!!). oi!

miércoles, marzo 07, 2007

Un poquito de historia de futbol


Hola

Aprovechando la oportunidad que me brinda la actualidad, me gustaría que os vierais unos interesante artículos de El Pais sobre el Liverpool, su idiosincrasia y su aficción. Todo esto viene a cuento porque ayer el Sr Urko desconocía lo que era y significa para el futbol The Kop, un fondo de Anfield con mucha historia y donde se monta muy gorda cada partido. No sé si visteis el partido de ayer, pero se me pusieron los pelos de punta cuando, en el minuto 85, y con el Barça apretando (he de quitarme el sombrero ahora que pierden por el equipazo que es), la grada empezó a entonar el You´ll never walk alone , algo así como la Rianxeira de los ingleses pero mucho mas impresionante:

La verdad es que creo que esta es la esencia del futbol, y posiblemente si tuviesemos todo esa historia y tradición detrás nos tomaríamos a nuestro equipo de otra manera.

Pero además, lo bueno que tienen es que han sabido modernizarse a tiempo y adaptarse a las reglas del juego. En este artículo cuentan el paso adelante que dieron con la contratación de Benitez. Ni siquiera tenían una parabólica para ver partidos internacionales, por no hablar del sistema médico, ojeadores, etc. Ahí se demuestra la diferencia con el futbol español, allí apuestan por un manager (entrenador+director deportivo) que maneja la estructura deportiva del club y se plantean un proyecto a un plazo determinado. En este caso era evidente el atraso que tenían con los demás clubes de primera línea europeos, por eso apostaron por un estudioso del futbol como Benitez que los modernizase estructural y deportivamente, pero siempre intentando respetar las tradiciones, no borrandolas como se suele hacer por aquí.

El último artículo es muy interesante, trata sobre Steven Gerrard, un futbolista nacido y criado en la cantera del Liverpool. Me gustaría que reflexionarais sobre lo que significa este jugador para la hinchada y el caso de Borja Oubiña en Vigo. Muy posiblemente Oubiña dejará de jugar tarde o temprano en el Celta. Y supongo que, amén de cuestiones deportivas, será debido a la falta de buen trato que le da la grada. Es curioso que con la falta de jugadores de l cantera que tenemos, a los pocos que salen se le trate tan mal, sobre todo cuando creo que estamos todos de acuerdo en que los futbolistas son unos mercenarios que los únicos colores que entienden son los del dinero,

Podría seguir un rato más, pero creo que es suficiente por hay. Espero que os haya gustado.

lunes, marzo 05, 2007

Un NBA en Traviesas???


Buenas chicos

Hoy, día de mi cumpleaños por cierto, me levanto y leo esta interesante noticia. Ya veis la euforia con la que Faro de Vigo cuenta el fichaje de este ex-jugador de la NBA, que contrasta con La Voz de Galicia. Supongo que todos los aficcionados al basket reconoceréis a este gordo también conocido como Baby-Shaq. Sinceramente me imagino que vendrá al Gestiberica a tocarse los cojones, aunque tampoco creo yo que gane una fortuna en Vigo. Por otra parte, según indican los citados diarios, Traylor estaba sin equipo por una afección cardiaca (ultimamente muy habitual en los deportistas americanos, por que será???) y puede ser que al hombre le entren las ganas de jugar para demostrar que tiene hueco en un equipo NBA, sólo el tiempo lo dirá.

Así que os animo a todos a ir a un partido del Gestiberica a ver lo mas cercano a la NBA que podemos ver, por ahora, en Vigo

domingo, marzo 04, 2007

Subvenciones

Más allá del hedonismo reinante en este nuestro blog os informo de interesantes ayudas que ofrece la administración y que, la verdad, son jodidas de encontrar.

En primer lugar, sabéis que no cedo en tocar las pelotas a todos los que estáis relacionados con el mundo audiovisual... En breves concluye esta buena subvención de hasta 30.000€ para la realización de cortometrajes.

Por otro lado, todos los aspañoles jóvenes de menos de 35 años tenemos derecho a un crédito sin intereses que promueve ICO. Te puedes instalar la banda ancha en casa y comprarte un ordenata pagándolo todo cómodamente en 60 plazos sin intereses y financiando el 100% de la inversión. + información

Espero que os interese...

Salud y buenos alimentos!!

lunes, febrero 26, 2007

El nuevo héroe del pueblo

Que pasa muchachada!!

Como bien sabeos no tengo tele en casa ( Nhotes no se como lo aguantabas) por lo que mato mucho el tiempo en internet. Y he encontrado esta curiosa foto. Bueno esta foto pertenece a una página de amisteas coñeras (competencia de Nhotes supongo). Y me pareció obligado compartirla con todos vosotros.
Es él, el gran libertador de Perejil, Irak y el petróleo retenido en contra de su voluntad del Prestige. "Prefiero vivir arrodillado a morir de pie!"

viernes, febrero 23, 2007

FOTO GUAPA


bUSCANDO UN FONDO DE PANTALLA PARA O MEU ordenhador atopei esta bonita afoto.

lunes, febrero 19, 2007

Lo recordáis?


Ayer leyendo el periódico digital, El Pais como no, vi un interesante artículo sobre uno de nuestros mitos de la infancia. Toda una vida interesante la que tuvo este hombre y que parace que no va a acabar nada bien (espero que Roberto "El articulo español" Dueñas no sufra los mismos problemas). La verdad es que yo creía que este era André "El Gigante", pues sobre todo lo recordaba de un capítulo de Los vigilantes de la playa, pero resulta que André es otro tocho que también peleó en la WWF y que murió en los noventa. En este blog podéis ver un poco de su vida, y también la de otros míticos de nuestros años jóvenes

jueves, febrero 15, 2007

Música en el blog...

Buenas a todos. Os informo de una página que me he encontrado muy últil para meter contenidos musicales en el blog, goear.com.





Es muy fácil integrarlo en el post. Sólo es necesario copiar la ruta que aparece a la derecha de cada canción y pegarla en el editor de blogger [en "edición de html"]. Además Goear tiene un gran banco de temazos como este clásico de Elduayen, Footing Tonight. Como dice Carlos "empieza funky, sigue funky y termina funky. Es taaaaaaan funky!!"

miércoles, febrero 14, 2007

ESTO ES LA OSTIA

YO CREIA QUE ESTAS COSAS NO ERA POSIBLES

Andanzas por Europa parte I

Me he decidido a hacer una pequeña narración de los hechos acaecidos mas allá de nuestras fronteras ahora que ya dispongo de material gráfico para acompañar dicha narración. Comenzaremos con la parte más interesante de todas, que curiosamente se produjo antes de comenzar el viaje...



No me costó mucho decidir que la opción más acertada cuando coges un vuelo un Domingo a las 7 de la mañana es ir de reenganche. Pero esta decisión a todas luces obvia conllevaba ciertos problemas logísticos (equipaje, subir al aeropuerto, ...) Finalmente opté por salir con la maleta, con los riesgos que ello implica de dejarte algo en casa y tener que volver, o de que le pase algo a la maleta. También quedé con Luis y Marifé en que me recogerían en la Plaza de España a las 5 de la madrugada.


Feliz con mi decisión, comenzé a hacer la maleta cuidadosamente (hasta tenía una lista de lo que tenía que llevar) mientras luchaba con la resaca y con el cansancio creciente derivado de una gran moña el viernes. Cuando me aseguré de que no faltaba nada me dirigí hacia Escalera donde había quedado con Alex, con Iker y con Jako, perseguido por las voces de mi madre que repetían: "¡Pero a donde vas con eso, tu no estás bien!".



Una vez en Escalera el cansancio se apoderaba de mí, y comenzé a dudar de mi decisión mientras consumía bebidas sin alcohol y con cafeína, a ver si me espabilaba. Carretar con la maleta se hacía una carga mucho más pesada de lo que había imaginado en un principio. Debían ser las 3 cuando me puse a repasar mentalmente todo lo que llevaba, por si se daba el caso de que me hubiera olvidado algo, aún estaría a tiempo de volver a casa a cogerlo. En ese momento caí "¡Mierda, me olvide la manzanilla, a ver donde consigo manzanillas por Europa!". Mientras lamentaba esta pérdida, empezó a sonar el teléfono, cual sería mi sorpresa al comprobar que era mi madre. "Fijo que es por la manzanilla", pensé, mientras cogía el telefono. Pues no era por la manzanilla. Cuando conseguí que dejara de insultarme, escuché esta frase: "Imbécil, tu te crees que se puede viajar por Europa sin billetes". Resulta que se levantó para ir al baño, y por el camino vió mis billetes de embarque. Inmediatamente le colgué el teléfono en medio de otra ondanada de insultos, y comenzé a urdir un plan de emergencia. Estaba demasiado cansado, todas las opciones eran malas. El primer paso estaba a claro, tenía que volver a casa a por los billetes, no me quedaba otra. Pero por otro lado, ya había quedado en plaza de España, y la perspectiva de carretar otra vez con la maleta hasta mi casa, y después subir con ella hasta plaza de España hacía que me temblaran las piernas. Al final trazé el siguiente plan: "Les dejo la maleta a estos, malo será que le pase nada, y voy andando a por los billetes, después me acerco en taxi hasta churruca, recupero mi maleto, tomo algo hasta las 5 menos cuarto, y subo hasta plaza de España".


Tras encomendarles mi maleta, cumplí a rajatabla mi plan, y me presenté en taxi en el Tricheira. Allí me vi sorprendido por el cachondeo general hacia mi persona, que achaqué al hecho de olvidarme los billetes, pero el cachondeo iba mas alla...Resulta que de las 3 personas presentes en Ecalera, tuvo q ser precisamente Iker el que se encargara de portar mi equipaje, con consecuencias letales. Con sus vastos conocimientos de locomoción, interpretó que si una maleta tiene ruedas, éstas deben ir hacia arriba mientras se arrastra la maleta, para disminuir el rozamiento de el aire, así que fue arrastrando mi maleta desde Escalera hasta el Trincheira por el lado que no tiene ruedas, y por el camino, lógicamente se enganchó un regalito.



Despues de contarme todo esto entre carcajadas, miré la maleta, y observé una protuberancia de color marron en su base, que al acercar la vista se mostró como un tremendo y asqueroso tordo completamente chafado, quue ni siquiera se había dignado a limpiar.



Tras unas birras en el Trincheira y en el Churruca20, subí a la plaza de España, donde me recogieron, y finalmente llegamos al aeropuerto. Curiosamente cuando saqué la maleta del coche del padre de Marifé, el zurullo había desaparecido, dejando una sutil mancha marron como prueba de la fechoría. Nunca más me volví a preguntar por el, porque sospecho donde se quedó...



Y en el aeropuesrto, poco que contar, nada interesante sucedió hasta que subimos al avión que nos llevaba a Madrid...


Mientras buscaba mi asiento en el vuelo, comprobé mi paletismo pueblerino en temas de aviones. Mi billete estaba lleno de números, y era bastante complicado de interpretar. Avergonzado por la situación, intenté encontrar mi sitio yo solito, e interpreté un 3 como fila 3 , así que encontré la fila 3, me senté en mi asiento, y me dispuse a dormir hasta Madrid. Pero una azafata se propuso que esto no ocurriera. Constantemente, armada con una sonrisa de oreja a oreja, me inoportunaba con todo tipo de amabilidades, "¿Quiere usted tomar algo?, ¿Esta usted cómodo?, ¿Le cuelgo el abrigo?, ¿Le presto una almohada para que duerma más cómodo?" tras denegar todos sus ofrecimientos, me percaté de que toda esta amabilidad estaba dirigida exclusivamente a mi persona, y que además me encontraba rodeado de asientos vacíos en la parte de alante del avión, mientras el resto del pasaje estaba hacinado a partir de 3 asientos por detrás del mío. Lo que ocurría no era que la hubiera conquistado con mi atractivo y simpatía, simplemente me había equivocado de asiento, y había hecho el viaje en clase business.



Sin tiempo para dormir llegamos a Madrid, y nos dispusimos a encontrar nuestra puerta de embarque. Yo a esas alturas me arrastraba víctima de un agotamiento mortal junto con mi maleta hedionda por Barajas, reptando por pasillos interminables en busca de la dichosa puerta, y de un lugar donde me permitieran echar un cigarro. Lo primero en aparecer fue lo segundo:








Aquí podeis ver los cubículos destinados a los fumadores en Barajas. Pero esta no fue la única degradación a la que me ví sometido como fumador en el viaje.

Tras el pitillazo rejuvenezedor, saqué fuerzas de flaqueza para caminar la más de media hora que separaba nuestro punto de partida de la ansiada puerta, y cuando por fín llegamos derrotados, sucedió un clásico: habían cambiado la puerta de embarque, estábamos en una esquina de la terminal, y teníamos que volver por donde habíamos venido. No pude sobreponerme a esta desoladora noticia, mandé todo a la mierda, y opte por lo siguiente:





Marifé y Luis me dieron un poco la brasa para que durmiera delante de la puerta de embarque, pero yo ya estaba derrotado, no les hice caso, y me quedé alli. Cuando desperté gracias a un jaleo infernal por la megafonía, el tiempo apremiaba. Cogí otra vez mis bártulos, y me dispuse a encontrar la nueva puerta de embarque. Allí encontré a estos 2 acompañados de Cuevas, al que algunos conocereis por ser amigo de Saul, que se dirigía también a Praga. Ya os contaré sus andanzas cuando llegue el momento.

Ya en el avión comprové que mis prerrogativas del anterior vuelo no iban a ser posibles, así que asumí mezclarme entre el populacho, y me quedé dormido mientras miraba lo que yo pensaba que era la sierra de Madrid, y que resulta que ya eran los Pirineos (¡que rápido van los aviones!, no deja de sorprenderme).








Interrumpo la narración tras cruzar la linea imaginaria en la que la gente comienza a emplear idiomas ininteligibles, dejo lo sucedido allende nuestras fronteras para posteriores capitulos. Igual me he extendido demasiado en la narración de hechos por otra parte insubstanciales, aun así espero que disfruteis de su lectura.

lunes, febrero 12, 2007

EKILIBRISMO







Hoxe saíame umha nota. Subo polas escaleiras e dirixome ata o tablón onde estaba a lista. Rapidamente busco o meu nome na lista.. T,U, V.. Vaqueiro Guenaga, Iker: 3, 95. Joder!!!!! A estudala de novo para Setembro!!!! Cando de repente.... umha aclaración!!!! " Tenhen superada a materia aqueles alumnos que tenhan unha nota mínima de 3,90" Leo varias veces para comprobar que non hai nengún matiz que de pé a malntndido. Chega umha companheira e corrobora a minha impresión.. Unha vez máis o gualtrapismo estudantil vese recompensado.

Estas e outras fotos buscando no google " fotos equilibristas", primeira entrada ( grosos).
PD: Gracias Nhotes por colaborar activamente nese gran 3.95!!!

martes, febrero 06, 2007

HIKIKOMORI

Por si alguien no lo sabe alguien aquí una definición de lo que es un hikikomori, bueno si alguno de vosotros le pica el gusanillo y quiere saber mas os recomiendo este documental :"hikikomori jóvenes invisibles", lo podéis encontrar fácilmente en el emule, pando o me lo pedís a mi que es mas rápido.

domingo, febrero 04, 2007

Novedades en el blog

Hola a todos. Soy el Sr. Nhotex desde la cuenta del Chal-lee.

Como sabéis, el blog se ha renova en las últimas semanas. Nos hemos pasado a la nueva versión de google... Bien, una de las consecuencias de este cambio es que para escribir nuevas entradas todos tenemos que pasarnos a Google. Para ello sólo tenemos que acceder como siempre al blog. A través de Blogger.com. Ahí indicamos que queremos acceder a la versión antigua de Blogger [arriba derecha] y ya la propia página nos indica que debemos hacer el cambio. En esta página sólo tenemos que volver a escribir el nombre de usuario y la contraseña que hemos venido utilizando hasta ahora. Recordad marcar la casilla de aceptación del servicio y dadle a aceptar, seguir o lo que sea...

Después otra pantalla nos pregunta si ya tenemos una cuenta google. A la derecha está un botón de acceso para los que NO la tengamos.

Acto seguido procedemos a cubrir nuestros nuevos datos introduciendo una dirección de e-mail como nombre de usuario [que utilizaremos a partir de ahora siempre que accedamos al blog] y volvemos a elegir una contraseña [os recomiendo la misma].

Con estos sencillísimos pasos ya pasáis la cuenta a google y veis el nuevo panel y opciones. Además es todo en la lengua de España!! como Dios manda. Que Visi decía que estaba en Inglés pero me temo que es que se fue por rutas alternativas de muy dudosa utilidad.



NOVEDADES DE LA NUEVA VERSIóN

La nueva versión permite múltiples opciones de personalización del blog [diseño, orden, elementos], podemos introducir etiquetas [útil para búsquedas de anteriores posts] y sindicar contenidos.

Esto de la SINDICACIÓN es una sencilla herramienta que permite que en la columna derecha podamos poner los últimos contenidos de otras páginas web [que ofrezcan este servicio]. Con mi blog, Taburete, lo he hecho. Los artículos que voy subiendo aparecen automáticamente en este blog [columna derecha final]

AFOTOS
En la columna derecha, encima de Jundro, podéis ver una sección que pone últimas fotos. En ese apartado aparecen las fotos que se introducen en Flirck.com a través de patosvigo. Por lo que si queréis que algunas fotos aparezcan ahí podéis subirlan en Flickr [El puñetero Ringo no permite sindicaciones, nunca entendí porque todos os disteis de alta ahí...] utilizando como nombre de usuario: patosvigo y como contraseña el nombre de nuestra preciada mascota que ahora, además de teñirse el pelo de azul, también come cacahuetes... [eso sí flickr, es en inglés]

Bueno, para cualquier consulta voy a poner un 902 para sacarme unas pelillas extras gestionando este blog [porque peazo curro que da a veces...]. Mientras tanto podéis mandar algún comentario. Pero es extremadamente sencillo, hasta el mismísmo Ernesto ha sido capaz [jeje!!]

viernes, febrero 02, 2007

HABLALE AL BRODY

Que, para mear y no echar gota eeeeeehhh