viernes, agosto 31, 2007

SARRI, SARRI


vIDEO DA MÍTICA CANCIÓN DE kORTATU con subtitulos en espanhol.

martes, agosto 21, 2007

El mundo está al revés




Es cierto que en esta sociedad denominada con tanto acierto por Guy Debord como del espectáculo las cosas no son lo que parecen y se produce una inversión del mundo y de las cosas.

Esto en el deporte empieza a evidenciarse más que en otros ámbitos, porque en éste, además de ser mediático, hay que ganar partidos, carreras o lo que sea... En este sentido me ha resultado verdaderamente curioso ver como los kioskos de la Gran Vía madrileña muestran este verano mayor cantidad de merchandising de jugadores del Barça que del equipo local. Vamos que el Madrid no gana un puto título en años y es el equipo más mediático y ahora que gana la liga, no vende!

Una paradoja que en el ámbito del fútbol podemos constatar porque los resultados son públicos y fácilmente interpretables, pero que pone en evidencia que en el mundo tiene que haber una cantidad de empresas y personajillos vendedores de humo que ni te cuento...

Ala, ahí os dejo esta sencilla reflexión que hoy ha rondado por mi cabeza. La morealeja: desconfiad de los que llevan un 4x4 y gomina.

Otra paradoja es que Guti, el mejor jugador del estado, sea eternamente suplente...

lunes, agosto 20, 2007

Dedicado a Visi

Este resumen no está disponible. Haz clic en este enlace para ver la entrada.

jueves, agosto 16, 2007

CANECAS, OLÁ Y MINIGOLF EN VILA NOVA DE CERVEIRA

Por cierto el ganador fue Nhotes no sin polémica, ya que tubo que hacerle frente a series acusaciones de amaño de tarjeta.

sábado, agosto 11, 2007

Yoshida Brothers

Se ve que hoy estoy hiperactivo. Desde las Balears me llega este video (parezco Kike Supermix) de un par de jugones japones llamados Yoshida Brothers que tocan el shamisen, un instrumento tradicional japones pero fusionandolo con los nuevos tiempos, este es todo un temazo (creo que es una version):



Os recomiendo buscar más videos de ellos, ya que hay bastantes y muy guapos.

JUSTICE

El parón veraniego está siendo demoledor con el Blog. Os pongo un par de videos de un unos Dj´s franceses llamados Justice. La primera canción, We are Your Friends, algunos seguramente la abréis escuchado en más de un garito (en el Txurruka 20 evidentemente no, seguirán otros 10 años con el Hotel California de los Gypsy Kings), todo un temazo:

El segundo, D.A.N.C.E., no es tan temazo, pero es un video muy guapo (para los fans de las camisetas):

jueves, julio 26, 2007

El padre de Alf, crackero


Sin todavía haber olvidado a Whitney Houston, me acabo de enterar de esta noticia impactante. El padre de Alf es un crackero y un chapero. En fin.....

lunes, julio 23, 2007

Fotitos

A falta de artículos interesantes (actitud muy propia de la situación veraniega)pongo unas cuantas fotillos de nuestra amada, respetada y siempre leal ciudad. Para ampliarlas pinchad encima.













Pena que no haya una ley que prohiba aparcar al lado del Mini...

lunes, julio 02, 2007

lunes, junio 25, 2007

DIANA ROSS AOS 63

Seguindo a senda aberta por Lalo co video dos Four Tops & The Temptations ( ainda o vin hoxe,.. q grande!!)ai vai este video dun concerto dado por Diana Ross hai un mes em Rotterdam. Os anos nom passam por esta mulher.



PD: Alguen conhece algun metodo para q o video vaia de corrido de principio a fin , é dicir sen que o botón pise a barra vermella, pq se corta e hai q rebobinar ata que a barra avanza o sugficiente....umha rallada

sábado, junio 23, 2007

HAGAMOS EL VÁNDALO

Las revueltas no surgen de los libros, ni de las mentes de ningún iluminado. Las revueltas surgen de la explosión de desobediencia de quien ha acumulado suficiente rabia como para romper con los cauces oficiales de la protesta. Las personas progresistas ven a los explotados como alguien a quien organizar y educar con fines reivindicativos. La mitificación con la que se observa a las autoridades le impulsa a ver a la gente como una masa de seres incapaces de toda iniciativa real contra el poder. Hereda de los ilustrados del siglo XVIII una adoración mística por el racionalismo, la planificación y una fobia enfermiza por la pasión, los deseos y la revuelta desordenada.

El intelectualismo izquierdista pretende planificar desde su mesa de tertulias las protestas, las transformaciones sociales y nuestras vidas. Pretende convertirnos, a su imagen y semejanza en vegetales conscientes. Y es que la pasión y el rechazo de las convenciones a la hora de actuar es lo que ha abierto muchas veces los caminos a la rebelión incontrolable. No hay nada que canse tanto como el enorme esfuerzo que realizamos para seguir siendo, durante años, razonables. Para no ser simple y profundamente nosotros mismos.

La pasión por la vida exige cólera y odio por quien quiere matarnos poco a poco; renuncia a renuncia. Los suicidios cotidianos de la obediencia, la transigencia y la resignación nos hacen convertirnos en zombies con horchata en las venas.

La reacción del planificador de protestas ante la acción rebelde es hostil. Suele condenarla escudándose a menudo en la respuesta represiva que pueda venir. Y es porque no ve al poder como enemigo a destruir. Si lo hiciese entendería que en el enfrentamiento entre explotadores y explotados no hay un momento de paz; Los choques son continuos y la represión es una herramienta más del opresor.

La rendición de mantenerse dentro de los límites de la legalidad no garantiza la continuidad de ningún movimiento anti-autoritario, en realidad es su peor enemiga.

Las organizaciones izquierdistas se convierten cada día más en Instituciones Oficiales de la Queja (I.O.Q). Su funcionamiento es un ciclo que empieza tratando de absorber (en plan aspiradora) focos de disidencia o descontento para que, una vez clasificados, puedan ser representados como grupos de presión que piden (como pollitos) su ración de concesiones a papá-Estado.

De ahí que los progresistas vean como una amenaza el acto rebelde individual o en grupo que se escape a su control. Y es que si cualquiera puede atacar al enemigo con solo tener las cosas claras y determinación, ¿quién necesita profesionales de la lucha y aparatos burocráticos?.

Así, cuando aparecen actos no controlados por las I.O.Q. estas reaccionan a la defensiva. Dirán que son acciones contraproducentes, sin sentido o incluso que las ha provocado el poder para reprimir mejor. Con ello tratan de encubrir su propio fracaso volcando la culpa en "los violentos", "los provocadores", "los incontrolados", etc.

En realidad la vida diaria continúa al margen de estas fantasías ombliguistas. Hay continua actividad ilegal contra el enemigo; robos diarios a empresas y supermercados, destrucción de maquinaria de trabajo, ataques a la policía, etc.

Si no se ha transformado este comportamiento ilegal generalizado en momentos de rebelión colectiva es por dos razones fundamentales; 1) por la falta de confianza en la propia capacidad individual y colectiva y la mitificación del poder, y; 2) por la existencia de prejuicios morales respecto a la violencia, el diálogo, etc.

La eliminación del elitismo (propio de la cultura de izquierdas) empieza por no creerse ni más ni menos conscientes que el resto de explotados. No es infravalorando acciones espontáneas de ataque por detalles como extenderemos la revuelta. Haciéndonos cómplices de ellas y "llevando gasolina allá donde haya fuego" romperemos los cauces controlados de oposición y extenderemos el comportamiento ilegal.

Practiquemos el vandalismo. O lo que es lo mismo, la acción que busca la diversión y el placer en el ataque a algo o alguien que nos oprime. Es una práctica sencilla y abierta a todo el mundo. Por ello está tan extendida y podría extenderse mucho más. Con el ataque desmitificamos al enemigo rompiendo la falsa apariencia de paz y control total.

Con el vandalismo también se rompe con el mito izquierdista (político o militar) de que el corazón del poder está en la cúpula lejana de representantes. El corazón del poder está a nuestro alrededor cada día, en las relaciones que establecemos con el patrón, la jefa, los agentes represores, empresas, instituciones...

Ningún acto de revuelta es ciego o inútil. La simple ostentación de poder o derroche de dinero por quien nos explota es una provocación para quienes sufrimos las consecuencias de ambas. Merecen recibir el fruto de nuestra rabia.

Este sistema no nos puede ofrecer lo que queremos y por tanto estamos enfrentados al día a día. No delegaremos en nadie nuestra actividad de ataque, no necesitamos profesionales de las armas. Es falso que la actividad de ataque lleve directamente a la clandestinización. También es falso que para llevar una dinámica de ataque haya que estar en la clandestinidad. Los únicos interesados en difundir estas fantasías son el poder y las organizaciones izquierdistas (armadas o no).

La cuestión no es si debemos elegir entre manifestarnos por las calles o llevar adelante acciones de grupo. Deberíamos ser flexibles y comprender que todo acto que haga avanzar la revuelta es válido; que la separación entre estos y otros tipos de actividad la ha diseñado el sistema por medio de leyes y normas morales para debilitarnos. Debemos ser flexibles para actuar a la luz del día y por la noche.

El vandalismo es una herramienta útil y divertida. Una más. Su mala prensa se debe sobre todo a su capacidad para desestabilizar la vida cotidiana y su facilidad para extenderse. Por eso nos interesa, por eso lo defendemos y practicamos.

Es muy fácil. Usted también puede hacerlo. ¡Hágalo!

Este folleto se puede usar de muchas formas. A quien lo escribe le gustaría especialmente una; se trataría de quien lo haya empezado a leer elija algo que le oprime cada día y usase este papel como mecha para chamuscarlo. Si este momento no es el mejor también puede uno leérselo mientras tanto. Lo que está escrito pretende ser un ataque a los prejuicios heredados de la sociedad capitalista con respecto al vandalismo, los disturbios, los saqueos, etc.

.

viernes, junio 22, 2007

La muerte del Fary

Como todos sabréis, y lamentaréis, esta semana se murió El Fary. Un grande de España, que algunas cosas simpáticas tiene. Supongo que recordaréis aquel glorioso fin de año amenizado a ritmo de Torito Bravo. He aquí mi mas sebtido homenaje, pero antes de nada, hubo alguno que o lo quiso matar antes de tiempo o simplemente es la reencarnación de Nostradamus:


Por fin, un video del mas grande. Descanse en paz Jose Luis Cantero:

martes, junio 19, 2007

Hazlo otra vez!!!

Nuevo video y nuevo disco de los Chemical Brothers. Bastante recomendable para aquellos a los que os apetezca mover un poco el esqueleto. Como casi todos los veranos los hermanoss quimicos visitaran el estado español este verano. Una representación de la troupe de Elduayen (esperamos que Elduayen vaya al completo) estará en el Summercase de Boadilla botando con sus ritmos electrónicos. Here we go!!!!!


PD: Hoy estoy hiperactivo

Siempre quise ser negro


Al estilo Aita: Four Tops VS The Temptations
(no funciona el embed del youtube)

jueves, junio 14, 2007

Taburete de mudanzas

Hola a todos!

Informaros de que mi blog (siempre seguido de reojo por los usuarios de este blog) ha pasado de la coctelera a taburete.zemos98.org



El primer artículillo que he publicado es uno de esos ladrillos que tan poco gustan por aquí, pero prometo más ligereza...

Además ahora también podréis seguir las andanzas de Camisetas CONCEPTO en el nuevo espacio de novedades

jueves, junio 07, 2007

lunes, junio 04, 2007

OE, OE, OE !!!!!

Q sí, joder, q xa tenho o carnet d conduzir !!! Despois de 7 anos ( aí é nada) desde a minha primeira matriculación ( repetindo curso no Hispanidade co Sr Lalo, entre outros) e outra matriculación frustrada, chegou o gran día.
A minha nai fixome umha foto coa L, que intentou pasar da cámara dixital ao blog, pero se rallou conque non se aclaraba e para acabar de rallala viu o vecinho a chamarnos a atención por umha mariconada.
Consecuencias: Roi terá que fazerse um tenhido de pelos polla. Acabo de comunicarlle a nova. Transcribo a sua resposta: " Uff.. Q cabrón! Después de 7 años y ahora te lo sacas! Está claro que hacía falta picarte...En fin, creo que de rosa fucsia puedo causar sensación en barra, noraboa!!" Así q se cumpre serám risoas... Finalmente decidim perdoarlle a afeitada d sobacos, pois pareciame demasiado cruel. Agur

lunes, mayo 28, 2007

SUSPENSO AO 1º INTENTO

Pois sí. Hoxe fixen o primeiro intento do práctico de conduzir e pinzei. Contóvolo por akí así non tenho k repetir a historia 40 veces. Bouzas, 12 manhá. Seguindo o teu consello, Urko, digolle ao meu profe q vou d primeiro, pero vou ir primeiro do meu coche o q m aboca a q antes minha vaian 3 tías máis e empeze no meollo vigués en plena saida dos colexios. Bueno, non pasa nada. De momento estou tranquilo e avalado pola práctica q fixen co meu profesor 1 hora antes e q me saira cojonudamente e tamén por umha pasti q me deu a minha vella ( "é a mesma q tomou a tua irmá no MIR" ). Chega o meu turno e o tipo q me dí: bueno,puede pasar. Entro no carro e o meu profesor e o examinador de charla fumando un cigarro. Empezo a porme nervioso e a impacientarme. Momento no q o meu puto pé esquerdo ( q tantas manhás d gloria futbolística ten dado) empeza a tremer sen puto control. Despois de descartar a opción rabona como método de embrague e desembrague ( ésta é a mítica parida q hai q mandarlle en todo post)empezo o exame. Arranco costa abaixo e claro o carro q vai pq está em punto morto. Meto a primeira tarde pero a meto. Empezo o exame na rua Manuel de Castro, para máois inri. Primeiros momentos do exame sen problemas. Chega o semaforo de Manuel de Castro con Florida. O puto pé esquerdo q continua co tembleke. Ponse en verde e s m cala. Merda! Prendo o carro , meto primeira e continuo Martin Echegaray direccion rotonda Alcampo. Fago a rotonda sen problema e xiro a dereita Castelao. " Cuando pueda situese en el carril d la izqierda". Empezo a sinalizar estando parado.Ponse en verde e co intermitente empezo a cambiar d carril. Un flipao q ven a toda ostia. Sigo metendome ( xa parará, digo eu). O bastardo q non para, pita e provoca susto d rigor. Metome no puto carril zurdo de mala gana e menos seguro q un bebé sen a sua mamá e rumiando. Chego ao semáforo d Castelao q xira para a rua Estrada. Ponse en verde e paso. De repente un puto paso d cebra e d ganhán q me paro pq hai un vello na acera. E o vello q non para e eu pnsando pa min " joder, co puto vello, q pase dumha puta vez". O semáforo, claro, o tinha em vermello e m miraba estranado. Momento no q o examinador m dí q estaba en verde para mín. " Pare donde los contenedores". Fin. O luns q ven irá mellor, espero.